Je hebt een goede reden om niet zichtbaar te zijn. Ik ken hem.

Je weet dat je iets met LinkedIn moet. Dat is het punt niet.

Je hebt er een reden voor dat je het niet doet, en die reden is goed. Zo goed dat je hem al een tijd niet meer hoeft te verdedigen, ook niet tegenover jezelf.

Dit stuk is geen preek. Het is een test of jouw reden nog klopt.

Ik heb dat gesprek vaak gevoerd. Meestal aan het eind van een sessie, als het formele deel voorbij is en er nog koffie staat en iemand zegt: ja Robert, maar bij ons ligt dat anders. Dan komt hij, bijna altijd in een van deze vier vormen.

"Ik heb geen tijd"

De eerlijkste van de vier, en de minst houdbare.

Twee tot drie berichten per week kost ongeveer een uur per maand, en dat uur zit niet in het schrijven. Het zit in het vastleggen. Je voert die gesprekken al, je legt die dingen al uit, twee keer per week aan een klant of aan je eigen team. Wat ontbreekt is dat iemand het opschrijft op het moment dat je het zegt.

Ja maar Robert, een uur per maand, dat gelooft toch niemand.

Klopt, en daarom moet ik het afmaken: dat uur klopt alleen als de productie bij iemand anders ligt. Doe je alles zelf, van bedenken tot plaatsen tot reageren, dan is het drie uur en dan haak je in maand twee af. Dat is geen karakterfout. Dat is rekenwerk dat vooraf niet gemaakt is.

"Ik weet niet wat ik moet posten"

Je zoekt een onderwerp terwijl je er twintig per week hebt.

Voor jou is dat gewoon dinsdag. Daarom herken je het niet als materiaal.

De vraag die dat oplost is niet waar je over moet posten. Die is: wat legde ik deze week uit aan iemand die het nog niet wist?

"Het voelt als zelfpromotie"

Dit ongemak is echt, en het verdwijnt ook niet. Maar het meet de verkeerde dingen.

Zelfpromotie is praten over jezelf. Praten over je vak is iets anders, en de lezer ziet dat verschil binnen twee zinnen.

Je stilte is dus ook een boodschap. Alleen niet de boodschap die je zou kiezen als je hem hardop moest uitspreken.

"Ik ben geen marketeer"

Een gepolijst bericht van een directeur leest als een persbericht, en persberichten slaat niemand op. Het houterige bericht van iemand die duidelijk geen marketeer is, dat leest wel iemand uit.

Dus de angst dat het niet goed genoeg is, is precies wat het goed maakt. Dat is een rotte grap, want die angst gaat er niet mee weg. Hij blijft gewoon, en hij heeft ongelijk.

Alle vier zijn dezelfde

Geen tijd, geen onderwerp, het voelt fout, ik kan het niet. Vier jassen over hetzelfde bezwaar: je wilt niet in het openbaar beoordeeld worden op iets waar je nooit in bent getraind.

Dat is niet raar. Iedereen die iets nieuws in het openbaar doet voelt dat, en het hoort ook ongemakkelijk te voelen, want anders had je het al lang gedaan.

Maar het is wel een keuze, en die wordt elke week opnieuw gemaakt. Ook op de weken dat je er niet over nadenkt.

"Authenticiteit is sterker dan perfectie. LinkedIn wil echte leiders, geen gepolijste marketing."

Je bent niet de eerste

Dat zijn mensen met vollere agenda's dan de jouwe, met juridische afdelingen die meekijken en met aanzienlijk meer te verliezen bij een misser. Zij hebben dezelfde vier bezwaren gehad. Ze hebben ze alleen eerder losgelaten.

Welke is die van jou?

Vink aan wat je de afgelopen maand tegen jezelf hebt gezegd. Niet wat het beste klinkt. Wat je werkelijk dacht op het moment dat je het wilde gaan doen en toch iets anders ging doen.

• Geen tijd. Dan is de eerste vraag niet wanneer je gaat schrijven, maar wie het vastlegt.
• Geen onderwerp. Schrijf een week lang op wat je aan iemand uitlegde. Op vrijdag heb je er vijf.
• Voelt als zelfpromotie. Kijk of je laatste idee over jou ging of over je vak. Meestal het tweede.
• Ik ben geen marketeer. Klopt. Plaats het ongepolijst en kijk wat er gebeurt.

Waarom ik dit schrijf

Thought leadership gaat over een vraag: welke ideeen winnen in een markt, en waarom. Wie dat begrijpt bepaalt zelf de richting in plaats van erachteraan te lopen. Daarom leg ik in deze serie regelmatig iets onder de loep dat we allemaal wel eens hebben gezegd, om te laten zien wat er onder zit.

En omdat ik dat gesprek te vaak heb gevoerd bij de koffie, waar niemand meeluistert.